«عزل و نصب مدیران»؛ خوب یا بد؟

«عزل و نصب مدیران» از اساسیترین چالشهای مسئولین ارشد کشوری و استانی در جامعه ماست. چالشی که همواره تبعاتی گریزناپذیر برایشان داشته است؛ ورودکنندگان به مقوله «عزل و نصب»، متهم به «سلیقهای عمل کردن» و «باند بازی» میشوند و در مقابل آنهایی که تمایلی به تغییر مدیران پاییندستی از خود نشان نمیدهند، انگ «بیتفاوت بودن» میخورند. اما به راستی تکلیف چیست و برای برداشتن گامهای اساسی رو به جلو چه باید کرد؟

متاسفانه نبود تفکر سیستماتیک یا هدفمندی سازمانی از مهمترین بارزههای نظام اداری جامعه ماست و اغلب برنامهها و اهداف سازمانی، چه در سطح کشوری و چه در سطح استانی، از انسجام و زیرساخت منظم و «سیستماتیک» برخوردار نیست. لذا سازمانهای ما اغلب فاقد سیستم تصمیمگیری مدون و هدفمند هستند و به جای آن تصمیمات و هدفگذاریها بیشتر «سلیقهای و قائم به شخص» یا قائم به گروه خاص است. طبیعیاست که در غیاب این تفکر سیستماتیک، تغییر یک مدیر ارشد نباید پیامی جز تغییر گرایش فکری و اجرایی آن سازمان داشته باشد.

کسانی که معتقد به «ثبات مدیریت» هستند و آن را منطبق با اصول مدیریت نوین در دنیای امروزی میدانند و تزلزل در مدیریت را به هیچ وجه برنمیتابند، باید توجه داشته باشند که این ثبات زمانی مفید، موثر و سازنده است که در «تفکر سیستماتیک سازمان» اتفاق بیفتد نه اینکه در «تثبیت افراد» خلاصه شود. چرا که تمرکز روی حفظ اشخاص و تثبیت جایگاهشان، بدون توجه به اهداف سازمان، سوختن و ساختن با مدیران کمبهره و زیانده خواهد بود که در خوشبینانهترین حالت، دستاوردی جز «درجازدن سازمانی» درپی نخواهد داشت.

در استان اردبیل و در سالهای گذشته، دخالت گسترده نمایندگان استان در عزل و نصبها و نادیده گرفتن اصل شایستهسالاری، نارضایتی عمومی در سطح استان به بار آورد. از این رو «عدم دخالت در عزل و نصب مدیران» در ردیف شعارهای اصلی منتخبین مردم استان در انتخابات مجلس دهم قرار گرفت ولی در این میان «سنگر گرفتن مدیران ضعیف و ناتوان» پشت شعار «عدم دخالت در عزل و نصب مدیران» نیز خطر افتادن از آن سوی بام را به ذهن متبادر میکند.

فراموش نکنیم که «تثبیت مدیران نالایق و ناتوان» با اصل «ثبات مدیریتی» فرسنگها فاصله دارد.

در جامعهای که تصدی پستهای مدیریتی به خودی خود موفقیت محسوب میشود، پاسخ مثبت نمایندگان و مسئولین ارشد استانی به ندای استمداد مدیران پایین دستی در جهت حفظ میز، پست و مقامشان، آن هم به بهانه تحقق «ثبات مدیریتی»، چیزی جز «بیعدالتی» در حق مردمی که چشم امیدشان هر روز کم سوتر میشود، نیست و گارانتی جایگاه نازل استان اردبیل از لحاظ پیشرفت و توسعه را دربرخواهد داشت.

نمایندگان استان چارهای جز اعمال نفوذ در تغییر مدیران ناکارآمد و کمتحرک و حتی مدیران توانمند ولی با گرایشات مخالف و یا متنافر با اهداف و برنامههای مجموعه نمایندگان و مسئولین ارشد استانی ندارند؛ البته اگر درصدد ایجاد تغییرات مثبت در زندگی شهروندان اردبیلی هستند.

سیدمصطفیجمشیدی قوزلو
کارشناسارشدبرنامهریزیورفاهاجتماعی